Vrijdag de 13de klinkt meestal  unheimisch voor bijgelovigen. Voor mij betekende het eindelijk weer eens golfen met den Ollanders en dan ook nog eens twee dagen achter elkaar.  De eerste dag op mijn thuisclub Rinkven en de tweede dag op het niet verweg gelegen Bossenstein. Door allerlei omstandigenheden heb ik dit jaar nog geen wedstrijd met YGGC gespeeld.

Nu, twee dagen later zit ik nog na te genieten. Wat een topweekend.
Vrijdagochtend met broer Hans richting Belgie gereden en na een goede voorbereiding (nooit inslaan!) van start gegaan op de mooie baan van Rinkven. Samen met mijn flightgenoten Brian (van Gelder) en Rein liepen we een goede ronde. Brian en ik konden ons spel lekker aan elkaar optrekken, is vaak zo als je met iemand speelt die net iets beter is dan jij. Jammer dat Reintje wat achterbleef bij ons niveau, maar misschien dat Gerard nog wat lesjes kan geven. Ik was niet ontevreden over mijn eigen spel, er lukte een hoop wat normaal gesproken niet lukt. Met Brian en Rein spelen was een feest, we hebben erg gelachen maar gingen natuurlijk wel voor de punten.
Later in het clubhuis bleek ik de uiteindelijke winnaar Peter Smit voor me te moeten laten. Al met al heerlijk gespeeld en de felicitaties voor Peter.

Als je niet beter zou weten dan lijkt dit wel geheimtaal die zonder hulp van een cryptograaf niet valt te decoderen. Geheimtaal is het voor velen, maar voor ons makkelijk te ontcijferen. Het staat voor:  “gezellig golfen”.

Gezellig was het afgelopen maandag op de Amsterdamse zeker. Meer dan uitstekend georganiseerd door de ASGS, oude heren die in navolging van de “Jonghe Heeren”, eerst cricketers later omgedoopt tot golfende “Young Gentlemen”, een vriendengolfclub hebben opgericht. Deze twee mannenclubjes vervolmaakt met de meisjes en dames van de ALGS zorgden voor een top dagje golf met bijbehorende en misschien wel nog belangrijkere nazit en diner.

Na het gebruikelijke zondagochtendontbijt met gebakken eieren en spek ging ik vol goede zin op weg naar Westwoud. Lekker dichtbij en de flightindeling met de winnaar op Prise d’Eau en met Erik Smith beloofde “competitie”.

Op de Westfriese Golfclub bleken er van de (slechts) 15 die zich hadden ingeschreven 2 zonder bericht niet te zijn gekomen. Jammer, to put it mildly.

Ad vertelde bij de koffie honderduit over onze andere gemeenschappelijke hobby – vissen – en over de succesvolle trip die hij naar Newfoundland had gemaakt. De door hem gevangen grote zalmen en kabeljauw maakten indruk.

Eenmaal bij de eerste hole was de start van geen van ons drieën erg indrukwekkend: EP en Erik kwamen net voorbij de damestee en ik ramde de eerste bal ± 10 meter van de teebox links het bos in.

Erik wist trouwens meteen wat zijn probleem was: Hij kreeg hem niet omhoog.

Prise d’Eau – leuk baantje Donderdagmiddag, net terug van een korte trip naar Denemarken en nog even naar kantoor om te kijken wat er allemaal op me ligt te wachten. Een lichte twijfeling gaat door m’n gedachten, moet ik eigenlijk wel gaan golfen en dan ook nog eens Tilburg en in die hitte. Al gauw besluit ik wel gewoon te gaan golfen en de volgende ochtend vroeg nog een paar uurtjes op kantoor door te brengen. Ondertussen een telefoontje van Toontje of hij kan meerijden. Ja, natuurlijk, geen probleem, ik ben rond de klok van 11 uur bij je.

Met een augurkenswing win je toch mooi de Efteling!!!
Jaren geleden hoorde ik Guy van Erven Dorens (zoon van Mr Golf Robbie van Erven Dorens) zeggen: Hee de Wit, jij kan echt niet golfen met dieAugurkenswing van je! Toen ik zondag 27 juni 2010 het lijstje van het Efteling in mijn handen  had met de wetenschap dat ik geen club meer in mijn handen heb gehad sinds Toscane dacht ik toch even aan de titel van dit verslag! Om 10.30 uur was ik al bij Marcel “the Legend” de Wijs om samen met hem de schoonouders van Hans het Wijs naar het prachtige buitenverblijf van Hans in Vinkeveen te brengen. Als je dan op Vinkeveen zit aan het  water met de wetenschap dat je moet golfen op de Efteling moet ik ook toegeven dat ik wel even dacht aan het volgende scenario: Op een lekker bedje in de zon liggen, even varen, even zwemmen, om 16.00 uur Engeland-Duitsland kijken, barbecuetje aansteken glaasje Puligny Montrachet inschenken…
of golfen op de Efteling natuurtlijk!

 

Wonderdoktoren, ofwel een duikboot in de Gulbergen

Wie herinnert zich niet de toespraak van Rein Akkerman op de slotavond van ons clubkampioenschap 2010? Tot tranen toe geroerd vereerde of beter gezegd verafgode Rein zijn trainer Gerard Linneman. Zonder Gerard zou het hem het toch allemaal niet gelukt om in één jaar tijd zowel de POTY als het clubkampioenschap binnen te slepen. De 43 toehoorders konden niet anders dan dit met veel instemming beamen. Er moest echt iets heel wonderlijks gebeurd zijn, dat deze toch weinig getalenteerde golfer, in staat was om beide aansprekende titels in de wacht te slepen. Maandenlang hadden Gerard en Rein in het geheim getraind. Met veel geduld had Gerard de complete swing van Rein bewerkt. Maar hij had vooral mentaal op Rein ingesproken dat het allemaal best wel meeviel met zijn swing en hij best wel eens een prijsje zou kunnen pakken. Zelfs Gerard had niet kunnen dromen dat Rein hier zo veel zelfvertrouwen uit zou putten dat hij bijna een seizoen lang ver boven zijn niveau zou uitstijgen. Resulterend in een waar schrikbewind en vele prijzen dat jaar.

Carpe Diem

Een gewone zondag 30 mei 2010. De dag dat Basso in de roze leiderstrui de Giro afsluit, de dag dat Venus Williams in Roland Garros wordt uitgeschakeld en de dag dat Hamilton de Grand Prix van Turkey wint. Allemaal sportieve hoogtepunten die meetellen in de wereld. In mijn wereld is het lijstje van de YGGC van vergelijkbare waarde.

Zo’n overwinning moet ergens vandaan komen. Hierbij mijn ‘recept’ voor 38 punten.

Wat valt er te vertellen over deze sombere dag. Twente en AFC kampioen en een kleine Japanner maakt een rondje van 58. De buienradar gaf op zaterdag al aan dat het zondag niet veel soeps zou worden met het weer. Maar toch, je hebt je ingeschreven en verheugt je op een gezellig dagje golf en hoopt dat het allemaal wel mee zal vallen.
Ondertussen vertelde mijn flightgenoot, Pieter Sandberg, tijdens de koffie met het citroenkwarktaartje, dat mijn handicap met 33% gereduceerd zou worden tot 6. Mijn voorgevoel was niet goed en ik wist gelijk al, dat deze dag me niet veel zou gaan brengen. Maar dat bleek achteraf toch niet zo te zijn.