Plts Naam speler Totaal + + + 1 Edwin Ludwig 54,84 + + + 2 Raymond Deenstra 52,76 + + + 3 Nick van Rossum 50,30 + + + 4 Hans de Wijs 48,72 + + + 5 Wilfred Mooij 47,66 + + + 6 Peter van Essen 41,56 + + + 7 Hans de Wit 39,01 + + + 8 Pieter Sandberg 32,64 + + + 9 Cees Thomas 31,81 + + + 10 Benno Honsdrecht 29,84 + + +

DE TRIPLE VAN NICK!

Nick-winnaar.png

Van Diple naar Triple op Nunspeet

Met enige tegenzin reed ik zondag richting Nunspeet waar wij onze tweede YGGC-wedstrijd van het seizoen 2021 zouden spelen. Vóór Sluispolder had ik er inmiddels twee lessen met mijn nieuwe golftrainer op zitten, toch kwam het er daar nog niet helemaal uit (29 stf). Ondanks dat ik de afgelopen 3 weken minimaal 30 uur op de driving range had doorgebracht, was er toch de twijfel of ik al voldoende geherprogrammeerd was. Vorig jaar zat mijn spel toch wel in een dipje, of noem het maar gerust een echte ‘Diple’.

Op de driving range van Nunspeet herhaalde ik maar weer mijn routine: bal in het midden, shaft naar linkerschouder wijzen, rechterhand losjes, steilere achterzwaai, eerdere knik met de pols, spanning op de liezen, linkerknie niet te veel naar voren, naar-de-bal-kijken, naar buiten zwaaien.“Gelukkig hoefde ik niet al te veel te veranderen in mijn swing.”Voor mijn gevoel had ik vooral met de driver veel progressie gemaakt, rechter en verder. Belangrijkwas het hoger optee-en en vol door de bal naar buiten slaan. Met veel vertrouwen ging ik eenwedstrijdje aan met Hans de Wit en Erik Smith (rijmt ook lekker). Mmmm, dat ging toch niet zo als afgelopen week. Met 3-3-2 de boot in. Het zal toch niet verdwenen zijn…?

Nog wel even het gebruikelijke matchplay put-rondje (9 holes) van Peter van Essen gewonnen. Peter speelt op krediet zodat hij aan het eind van het seizoen gewoon in één keer 60 euro (12 x 5) af kan tikken. Toch ging ook dit moeizamer dan anders. Volgens mij was Peter beter geworden. Of….., al weer die twijfel. Op de 1ste tee (par 4) ontmoette ik mijn flight-genoten Hans de Wijs (met woest lang haar) en Rob de Haan (die wel een kam bleek te hebben). Ik had mij voorgenomen om alle niet par-3’s met mijn driver af te slaan. Niet twijfelen, goede training voor de rest van het seizoen. De eerste bal was niet top geraakt, maar ging rechtdoor en belande tegen de heuvel op de fairway. Een ijzer-5 leek mij het meest geschikt. Weer die routine, vooral kijken-naar-de-bal, kijken-naar-de-bal en kijken-naar-debal.

De bal vloog soepeltjes van de club, prachtige boog, dat voelde goed, twee mooie stuitertjes op de green en recht op de hole af. Het zal toch niet…...? De bal sprong ietsje op toen hij door de cup rolde. Op twee meter achter pin bleef de bal liggen. Birdie-put mis, maar toch een fijne par. Hole 2, de Neary. Ijzertje acht, mikken op de vlag. Weer een heerlijk schot. De bal blijft pin-high tussen de Neary en de vlag liggen. Birdie-put gemist, opnieuw een par tot gevolg. En, kans op de Neary met nog maar éen flight achter ons. Wat een start!

Op hole 3 (par 5) vond Hans het wel genoeg. Hij wilde ook eens in de spotlights. Dat lukte, en hoe. Zijn drive had de ideale lijn, over de bomen en uit ons zichtveld. De hoek omgekomen zagen we twee ballen op de fairway, die van Rob en die van mij. De bal van Hans was nergens te vinden. In de verte op de fairway, voorbij de tweede boom, zagen we wel iets liggen wat op een bal leek. Maar dat kon nooit, een drive van meer dan 300 meter en 50 meter voorbij de bel. Bij de bal aangekomen bleek het inderdaad de bal van Hans te zijn. Wat velen niet in de gaten hebben gehad, had Hans al snel door. De Nunspeetse heeft, door de gehele baan heen, een smal asfalt-paadje aangelegd voor buggy’s. Hans had zijn bal zo geslagen dat deze minimaal drie keer op het asfaltpad stuiterde en zo deze enorme afstand overbrugde. Dat ging hij vaker doen.

Rob startte dramatisch. Zijn afslagen, die op Sluispolder goed liepen, verdwenen telkens naar rechts de bossen in. Tussendoor een andere bal geprobeerd hielp direct (7 stf op 3 holes), maar toen ook die bal weg was, was een goede score al snel uit beeld. Nunspeet was niet zijn baan. Rob bedacht zich dat hij er meer lol uit zou halen om ‘Nunspeet’ te gebruiken in een aantal mooie woordgrappen. Tussen hole 6 en hole 7, een par-3, ontstond een kleine opstopping waardoor de achterliggende flight al op de teebox arriveerde terwijl wij er nog stonden. Peter, uit de laatste flight, klaagde dat zijn flightgenoten hem niet serieus namen. Hans stelde voor dat wij Peter in onze flight zouden adopteren. Volgens Rob was dat echter niet zo’n goed idee. Het was tenslotte ‘hun-Peet’.

Bij de 9de hole aangekomen, zag ik Hans de Wit in de flight voor mij, het bordje voor de longest verplaatsen. Een mooi mikpunt en de ultieme wraak voor het verlies van vanochtend op de driving range. Luttele seconden nadat Hans de plek verlaten had, rolde mijn drive (beste van de dag) langs deze plek en bleef tien meter verder liggen (225 meter in totaal). Volgens Rob sloeg ik mijn drive met ‘gun-speed’.

Met de schouders omlaag liep Hans de Wit naar de green om zijn volgende slag te slaan. Ik had nu ook de kans op het winnen van de longest (én 19 stf na 9 holes). ‘Onze’ Hans (de Wijs) voelde zijn maag wat rommelen en besloot een sanitaire stop te maken. Ik vroeg aan Rob waar Hans was, hij antwoordde: “Hij is even aan de ‘dunscheet’”. ‘Asfalt-Hansie’ was weer opgeknapt en zag op de 10de hole zijn kans schoon. Links langs de fairway liep er weer één: een asfaltpaadje. Hans sloeg zijn bal er strak op af, met 2 mooie stuitertjes op het zwarte beton won Hans opnieuw een meter of 30 extra.

Op hole 11 spraken we over Tinder en of je mensen kende die daar een serieuze relatie aan over hadden gehouden. Geen van ons drie kende iemand. Volgens Rob was Tinder slechts voor de ‘fundeet’. Tot onze grote lol sloeg ‘Asfalt-Hansie’ ook op hole 14 zijn bal weer vele meters verder door gebruik te maken van het asfaltpaadje. Hans besloot om op hole 15 te laten zien dat het geen toeval was en bedacht dat dit het moment was voor zijn ‘meester-truc’. Hij knalde zijn tweede slag, half vanuit de bossage, tegen een grote tak. De bal kwam recht naar beneden, stuiterde drie keer recht omhoog en bleef drie meter vanaf de plek waar hij geslagen had liggen. Ik was overtuigd. Dit was pure magie, in 30 jaar golf had ik dat nog nooit gezien en ik denk dat ik dat de komende 30 jaar golf ook niet meer ga zien (red. afgelopen maandag zijn de eerste asfaltwagens reeds bij Spaarnwoude gesignaleerd).

Een hardloper passeerde langs de baan. Ik vroeg aan Rob of hij ook wel eens hard liep. “Regelmatig”, zei hij, “Wouter is dan vaak mijn ‘run-meet’”. Mijn spel bleef goed op orde en ik besefte dat als ik met twee bogeys zou eindigen een top-3 plaats in beeld moest zijn. Zo geschiedde, twee bogeys en 38 stablefortpunten. Benno was ‘leader-in-theclubhouse’ met 35. Ik hield nog even wijselijk mijn mond. De laatste flight arriveerde. Jan Sandberg had een ‘winnende’ score van 37, zo dacht hij.

De prijsuitreiking was snel geregeld, er werden weinig mensen naar voren geroepen. Ook de foto met de winnaars was geheel volgens de regels van het RIVM, ‘we’ konden er makkelijk op en toch de 1,5 meter eerbiedigen. De ‘Triple’ (Neary, Longest, Overall) was mijn deel, mijn tweede na Prise d’eau in 2002. Op de terugweg dacht ik nog even aan de twijfel van hedenochtend. Ik merkte dat het ‘woordgrap’- virus van Rob zich wel eenvoudig via de lucht verspreidt. Of ik spijt had dat ik toch gegaan was?

“Nee, ‘non-speet’”.

Before-After-Postuur.png

Nick van Rossum pakt de triple op een stralend Nunspeet: winnaar, neary en longest. Dat is voor de 2e keer in onze geschiedenis dat Nick dat doet, en de 4e keer in totaal, want Jan Sandberg en Bas ten Holter zijn de andere triplelaars. Nu is het wachten op de triple triple van Nick! Jan Sandberg werd tweede en Benno pakte de derde plek. Ook was het de eerste wedstrijd van ons nieuwe lid Jan-Willem Beuker, die nog wat moet wennen getuige zijn score, maar na een paar rondjes met de YGGC wel een nieuwe look krijgt. Prijsuitreiking volgt als Hugo wat meer naar zijn medici luistert. Tot De Lage Vuursche Gentlemen.

Groepsvorming.png

Ping.png

Uitreiking.png

 

UITSLAG

1 Nick van Rossum 38 

2 Jan Sandberg 37 

3 Benno Honsdrecht 35 

4 Marc Beerendonk 33 

5 Adri Ruesink 33 

6 Peter van Essen 32 

7 Willem Vos 31 

8 Wouter de Haan 31 

9 E.P. Knüpfer 31 

10 Edwin Ludwig 30 

11 Pieter Sandberg 30 

12 Sebo Woldringh 29 

13 Hans de Wijs 29 

14 Erik Smith 29 

15 Hans van der Putten 29 

16 Hans de Wit 29 

17 Cees Thomas 28 

18 Mark Hünneman 27 

19 Rein Akkerman 26 

20 Rob de Haan 19 

21 Wilfred Mooij 19 

22 Jan-Willem Beuker 12