

Triple wow! Clubkampioen èn Clubkampioen matchplay èn Player of the Year. Wat een jaar.
Clubkampioen. In de voetsporen van een aantal golfers die ik hoog heb zitten: Nick den Ouden (4x clubkampioen), Hans de Wit (4x clubkampioen), Brian Schutz (3x clubkampioen). Nick en Brian omdat het single handicappers zijn met een prachtige swing en geweldige techniek. Hans vooral omdat hij mentaal ijzersterk is (en een geweldige gozer). Vorig jaar kwam ik al een heel eind, koploper na een geweldige 2e ronde op Camiral, maar wat deed ik die laatste dag? Ik verloor simpelweg de focus. Ik ging mij storen aan zaken waar ik geen invloed op had, ik dacht er al uit te liggen qua tussenstand, ik vond de baan (Mas Nou) niet leuk en niet eerlijk, en ga zo maar door. Ik eindigde uiteindelijk met een behoorlijke achterstand van 8 punten en volledig terecht werd Hans van der Putten clubkampioen.
Een grondige analyse van die ronde kwam mij goed van pas op de 3e dag in Winge. Ik speelde (met Alphons en Elbert) redelijk, een paar mooie holes, soms wat geluk, soms wat pech, maar eerlijk gezegd, geen idee hoeveel punten ik precies had. Ik vond de baan niet echt leuk, oneerlijk soms, maar speelde de baan, hole voor hole, bal voor bal. Op hole 16 raakte ik toch een beetje gedesoriënteerd. Alles liep vast, een paar Belgische tweeballen hijgden in onze nek, er stuiterde zelfs af en toe een balletje langs, ik raakte een beetje gehaast. Ik sloeg prompt mijn teeshot het bos in, en een tweede erachteraan, streep. Op de teebox van hole 17 troffen we de flight voor ons: Peter, Nick en Edwin. We deelden tussenstanden, sommigen met een beetje tegenzin ;-) en het bleek dat ik gelijk bovenaan met Peter van Essen stond, met Nick er 1 punt achter. Ik topte mijn teeshot en sneed met mijn tweede schot de dogleg af, met een beetje pech tegen een boom op links. De bal stuiterde zeker 30 meter terug het bos in. Ik chipte de bal naar de fairway zodat ik nog een mogelijkheid zou hebben om iets te halen. Ik sleep er toch 1 punt uit met een geweldige approach naar de green.
Toen hole 18 par 3, vanaf een teebox op flinke hoogte. Beneden stonden 27 YGGC-ers ons op te wachten. De wind pikte behoorlijk op en we moesten over een meertje met een flinke wind van rechts naar links. Ik pak mijn ijzer 9, Alphons, een clubkampioen, zegt: dat gaat niet goed, je moet zeker een 8 pakken. Ik wissel mijn club, pak een 8 en hook mijn bal links OB. Ik begrijp direct wat ik gedaan heb, not good, ik moet mijn eigen plan volgen. Ik pak alsnog mijn 9 en leg hem op de green. Maak van 20 meter een hele goede 2-putt, pak een punt, en eindig zo blijkt met Peter gelijk bovenaan. Het is heel gek, ik haal de laatste 3 holes maar 2 punten, maar tijdens de play-off kwam ik volledig in de “zone” (lees Izzy Justice: “Your brain swings every club”). Geen spoor van twijfel, ik speel om te winnen. Ik sla gewoon opnieuw dezelfde ijzer 9, de wind pakt hem weer op en duwt de bal een stukje naar links, weer in het veilige gebied. Van die afstand maak ik deze keer een bogey. Peter maakt een mooie putt voor zijn 4 en daar gaan we nog een keer. Ik doe voor de derde keer hetzelfde. Richting midden green, wind pakt hem weer op en de bal landt bijna in de pitchmark van de vorige twee. Peter gaat helaas het water in en schudt mij de hand. Clubkampioen! Yaj. Apetrots!


Twee weken later, de laatste wedstrijd van het jaar op Broekpolder. Ik sta natuurlijk al 2 maanden bovenaan het PotY klassement en wil graag de triple winnen, net als Rein in 2009. Alleen Hans vdP en Wilfred kunnen mij nog passeren maar Wilfred doet tot mijn grote spijt niet mee. Onderweg neem ik met Mark het caddyboekje door. Het weer is briljant, 18 graden en de faciliteiten op Broekpolder geweldig. Grastees op de driving range, een grote putting green, een mooi clubhuis en koffie met appelgebak bij ontvangst. De thuisblijvers hebben ongelijk. Ik speelde de eerste 10 holes niet geweldig maar kon wel continu blijven scoren. En vanaf hole 11 gaat het heerlijk: 4 parren en 4 bogeys later eindig ik met een geweldige 42 stableford punten. Ik win zelfs de wedstrijd en ben nu ook Player of the Year! En win dus ook de triple. Apetrots!

Winnen is niet het belangrijkste bij de YGGC. Zeker niet. Zoveel plezier met zijn allen. In de bus, op de baan, op de range, de putting green, samen eten, mooie verhalen, heel veel lachen. Ook daar ben ik apetrots op. De speech van de voorzitter tijdens de memorial, over vriendschap en dankbaarheid. Over vrienden die we verloren maar die er nog zijn, die naar ons kijken en ook apetrots zijn. Ook ben ik apetrots op de mannen die in de nacht nog even de voetjes van de vloer deden in Leuven. Apetrots op de diepe gesprekken die we hebben op een luidruchtig terras. Apetrots en blij met jullie allemaal, allemaal mooie mannen. Op de organisatoren van de clubkampioenschappen: Bart, Raymond en Bas. Op de organisatoren van de matchplay kampioenschappen: Nick en Jan ;-). Op de bestuurders: Mark, Michael, Bart, Hans. En alle leden, of je er nu 1 jaar bij bent of al 27. Jullie horen er allemaal bij, stuk voor stuk, het is onze club, van ons en door ons, het is meer dan een club. Zorg er goed voor want het is kostbaar.
Mijn handicap daalt langzamer dan mijn spelniveau stijgt. Al 6 slagen eraf in 1,5 jaar, van 25 naar 19. Vijf wedstrijden gewonnen in die periode. Ik beloof jullie dat het zo niet doorgaat, hoewel ik zeker wel mijn best ga doen want dat is immers de basis van het spel.
Hoe ik het heb gedaan? Adam Porzak voor de techniek. ChatGPT voor clubfitting. Wicked Smart Golf, Izzy Justice en Bob Rotella voor de mental game, wat natuurlijk ook vakmatig mijn bijzondere belangstelling heeft (ik ben er zelfs een speciale workshop voor aan het ontwikkelen, stay tuned). En natuurlijk magische truffels. Op zaterdag 8 november organiseer ik weer een wandeling door de Kennemerduinen met een microdose. Als je mee wil en ook clubkampioen wil worden ben je van harte welkom.
Zorg goed voor jezelf deze winter en tot de ALV of op de golfbaan.
Guido
Ere-voorzitter YGGC
Clubkampioen 2025
Clubkampioen matchplay 2025
Player of the Year 2025
