"Horses for courses”, voor de derde keer op rij wint Wilfred de wedstrijd op Haviksoord! In 2024 met 37, in 2025 met 39 en dit jaar met 38 stableford-punten. Wouter de Haan wordt tweede, de uit Australië teruggekeerde Camiel Huisman pakt de derde plek. Raymond Deenstra slaat de bal het niet-zo-heel-verst, Hans van der Putten het toch-wel-echt-dichtsbij. Wilfred begon op het terras in Brabant al over het verslag na te denken, je kan het fantastische resultaat hieronder lezen!

2026
Linda en ik hebben vandaag weer genoten. Helaas wel ieder op zijn/haar eigen manier.

In mijn dromen ontvangt zij mij jaarlijks met een warme omhelsing. En moeten wij altijd wat eerder weg. Daarom kon ik niet mee-eten. Om roddels te voorkomen vertrekken wij dan ook ieder met onze eigen auto en doen wij alsof wij elkaar niet herkennen. Dat lukt Linda wat beter dan de schrijver van dit stukje.
Voor het gemak en omdat wellicht een enkele gentlemen nog steeds niet weet wat een linkje is, heb ik verslagen van de voorgaande 2 jaren hieronder maar even geplakt. Dan lijkt het in ieder geval of ik heel wat tijd aan het schrijven van dit verslag heb besteed. Linda en ik stellen het volledig lezen bijzonder op prijs.
Haviksoord is kennelijk een baan die mij ligt. Het is wel een takke-end rijden, maar dan kun je wel van de heerlijke dennengeur genieten tijdens de oneindige boswandelingen. De wandelingen waren dankzij mijn flightgenoten nog wat langer, geen enkel probleem. Gelukkig zijn de KIA’s tegenwoordig van een state of the art navigatiesysteem voorzien, zodat één flighgenoot ruim op tijd was. Een andere flightgenoot stond minutenlang met zijn moderne Audi bij de uitgang in de weg omdat hij bij de uitgang even moest wachten op het opstarten van routeplanner.
Vandaag had ik gelukkig wat meer focus dan gisteren. Want toen merkte ik na het openklappen van mijn trolley dat ik mijn golftas niet had meegenomen. En die heb je wel nodig als je een baantje gaat lopen.
Gelukkig hoefde ik vanuit Leende nu niet even op en neer naar Amsterdam. Zoals gezegd, een takke-end.
Het was een prachtige dag en ik begon zonder intenties om te winnen, gewoon lekker te spelen. Balletje voor balletje. Niet ver willen slaan, gewoon lekker genieten. En dat lukte. Iedere hole een paar puntjes en geen strepen. Ik liet mij niet gek maken. Geen ambities. Het lukte zelfs de Audi rijder niet om mij uit mijn ritme te halen. Na twee holes wees hij mij al fijntjes om mijn score. En dat ging de hele dag zo door. Als ik weer eens een onmogelijke beweging maakte met een waanzinnig resultaat, kon hij het niet laten om mij even op het aantal punten te wijzen. Met zulke vrienden heb je echt geen vijanden nodig hoor. (Grappig bedoeld natuurlijk, ik hou ook van hem hé?). Ondanks dat heb ik hem na iedere verre afslag geduldig geholpen met het zoeken naar zijn bal.
Al met al weer een heerlijke dag en met een mooi lijstje naast me heb ik dat hele takke-end weer teruggereden met een dikke smile.
2025
Gisteren waren wij te gast bij Haviksoord in Brabant. Een dag nadat PSV door Telstar werd afgedroogd.
Hier mocht ik mijn titel van vorig jaar verdedigen en zou ik weer worden herenigd met mijn Linda van Wijnboetiek Vonkel. Een dag om naar uit te zien.
Om mijn kansen te optimaliseren verzocht ik de beste coach van Nederland om zowel heen als terug met mij mee te rijden. Twee vliegen in één klap. Hij zou mij natuurlijk optimaal positioneren voor de komende achtien holes. En als ik niet zou winnen, kon ik hem op de terugweg mooi de huid volschelden, want dan lag dat natuurlijk aan hem. Niet aan mij. Altijd prijs dus.
Op de heenweg vertelde mijn coach, onder het genot van de nodige truffels, dat hij kort daarvoor matchplay op de mooiste baan van Nederland had gespeeld tegen de winaar van de Order-of-Merit 2025. Met zijn hcp van rond de 20 speelde hij de eerste 7 holes scratch, gelijk aan de baan dus. Zijn arme tegenstander speelde altijd zeer stabiel en degelijk, maar was nu natuurlijk kansloos. Maar daar gaat dit verslag niet over.
Enkele weken geleden bleek ik zelf ook kansloos tegen mijn coach. Bijkomend voordeel van mijn verloren matchplay partij was dat ik dan zelf niet tegen zijn huidige tegenstander, aanstaande kampioen en stageaire van het bestuur, hoefde te spelen. Maar toch.
Aangekomen in het bos dat honderd jaar geleden is aangelegd voor de houtproductie kwam de dennengeur ons tegemoet. Heerlijk als je met astmaklachten uit die stinkstad komt.
De eerste 9 holes zijn in 1976 aangelegd rondom een meer dat is ontstaan door grondwinning voor de aanleg van de snelweg A2. En pas in 2006 werd de baan uitgebreid naar de huidige 18 holes.
Pelleboer had ons droog weer beloofd, maar voor de zekerheid nam ik toch maar al mijn regenprotectie mee.
Zoals altijd kwam ik moeizaam op gang. 17 puntjes op de de eerste negen. Ach, het was gezellig en ik genoot van de techniek van mijn flightgenoten en de heerlijke frisse lucht.
Bij de turn werden de scores ongevraagd gedeeld en ik berustte in een eindscore ergens rond de 30 puntjes. Prima.
Een van de erudiete flightgenoten had maar liefst 20 punten op de eerste negen gescoord. Hij leek onderweg naar de overwinning.
Bij golf moet je je telefoon uitzetten en in je tas laten. Als echte digi junk kon ik tijdens die turn de verleiding natuurlijk niet weerstaan om toch even te kijken of er nog iets heel belangrijks was. Maar tot mijn grote ontsteltenis zag ik dat er een enorme bui aan kwam. Preventief prepareerden wij ons dan maar op het naderende onheil.
Op hole 11 bouwde de bui zich op en vanaf dat moment leek het alsof Linda van Wijnboetiek Vonkel wraak nam op mijn verslag van vorig jaar. Koud was het niet maar nat wel degelijk. Linda wilde duidelijk de zondag terug.
Vanwege de regen zat er niets anders op dan behoudend te spelen. Iets wat ik mij steeds voorneem, maar wat mij zelden lukt. Maar er zat niets anders op. En met succes. Ik scoorde maar liefst 18 punten op 6 opeenvolgende holes.Maar dat realiseerde ik mij op dat moment gelukkig niet.
Wij waren de laatste flight. Bij binnenkomst trof ik de sympathieke wedstrijdleider, top-matchplayer en stageaire bestuurslid breed grijnzend aan. Voor hem lag de stapel scorekaarten. Bovenop de stapel lag zijn kaart met een score van maar liefst 37 punten. Zijn lach werd die van een boer met een beetje kiespijn toen hij mijn score van 38 punten zag. Maar de huidige clubkampioen nam het uiteraard sportief op.
Smachtend heb ik verder de hele avond gezocht naar mijn Linda. Er was van haar echter geen spoor te bekennen. En omdat het begeren nog altijd meer is dan het hebben heb ik mij hier dan maar bij neer gelegd. The story of my life.
Mijn coach heb ik op de terugweg uitvoerig bedankt en de hemel in geprezen. Hij heeft wederom bewezen de beste coach van Nederland te zijn en hoefde daarom niet met de trein terug.
Al met al een Mooije dag, met een illuster gezelschap op het terrein van een voormalige vliegtuigfabriek waar de baan haar naam aan ontleent.
Het was een mooi reisje met een mooi lijstje als prijsje.

2024
Vanmiddag heb ik met meer dan 20 Gentlemen op de één na mooiste baan van Nederland mogen ballen met Michel en Jan Willem.
Sinds kort werkt Michel bij Hans Lemmens als junior meester fitter en daar geniet hij duidelijk van. Wij hebben Michel gevraagd om bij Hans een golfballetje op te gooien of hij voor ons een leuke aanbieding kan lospeuteren. Maar het schijnt dat Hans zo´n enorme huur betaalt dat daar weinig ruimte voor is.
Ingeslagen had ik niet want of ik dat nou wel of niet doe. Ik kom meestal toch langzaam op gang. Ook in dit geval met slechts 1 puntje op hole 1. Bij hole 4 wees mijn mental coach Michel mij er fijntjes op dat ik nu al een paar keer een kort putje had gemist. Daarmee trapte hij mij op mijn ziel omdat ik zelf van mening ben dat het putten één van mijn minst zwakke kanten is. Maar daar dacht hij kennelijk anders over en daar liep ik dan vervolgens weer over na te denken.
Michel kan altijd nog de keeper van het Duitse hockeyteam worden want zijn opmerking had wel effect. Na zijn opmerking was ik vastbesloten om geen putje meer te missen en wonder boven wonder, lukte dat nog aardig ook. Tot mijn stomme verbazing mocht ik na een drive van maar liefst 160 meter mijn naam op het vodje van de longest noteren. Uiteraard werd na mij het vodje door veel van de overige deelnemers volgeschreven, maar Hans mocht het speldje uiteindelijk opprikken.
Ik eindigde vandaag toch nog met 37 punten, een beetje tot mijn eigen verbazing. Gelet op de hoge scores dit jaar leek mijn dit niet genoeg. Dat was het dus wel en ik mocht weer op het podium (en een verslag schrijven……………).
Het was een gezellige middag, met lekker weer en prima bediening door Linda Kleine Staarman op het terras.
Linda heeft in 2024 Wijnboetiek Vonkel aan de Eindhovenseweg in Valkenswaard overgenomen.
Wijnboetiek Vonkel had eigenlijk aan de Markt moeten zitten, als het aan haar lag. “Als zij iets in mijn hoofd heeft, dan wil ze dat”, vertelde ze aan het lokale sufferdje Valkenswaard24. Maar het plan is gewijzigd: ze openen twee locaties.
Waarom is Linda een wijnboetiek begonnen in Valkenswaard? “Wijn is echt mijn passie”, legde Linda Kleine Staarman uit. “We zijn opgegroeid met vakantietripjes naar Frankrijk om alle wijnhuizen af te struinen.”
Ondertussen moest ze nog veel leren over wijn, gaf Linda toe. Een betere ‘lerares’ kan ze zich niet wensen; dat is Cobi Baken van de alom bekende slijterij ’t Zwaantje. Onlangs sloot Cobi (77) na tachtig jaar de winkel. Maar ze blijft twee dagen in de week werken in de nieuwe wijnboetiek van Linda. “Cobi heeft tegen me gezegd: ‘de wijnkennis breng ik je wel bij, als je de passie maar hebt.” Dat zit dus wel goed. “Buiten het feit dat Cobi leuk gezelschap is, heeft ze ook heel veel kennis. Ze is heel ongedwongen.”
Van Markt naar Eindhovenseweg
Toch was het niet Linda haar plan om aan de Eindhovenseweg Wijnboetiek Vonkel te starten. Sterker nog: tot eind januari was ze aan het klussen in het pand Markt 31 om alles gereed te maken voor de opening. “Vanuit de gemeente kregen we een telefoontje dat er geen detailhandel op het pand aan de Markt zat”, vertelt Linda. “Op korte termijn kon er niets geregeld worden. Ik zei tegen mijn vriend John: ‘zet maar een glas wijn klaar, vanavond nemen we een besluit’. ’s Avonds hebben we besloten om het pand aan de Eindhovenseweg te gaan huren.” Het is dan wel jammer om te lezen dat Linda al een vriend had.
Wijnboetiek Vonkel is nu geopend op donderdag, vrijdag en zaterdag van 10.00 tot 18.00 uur. In het pand aan de Markt wordt een locatie met een ander doel geopend. Bijvoorbeeld wijnproeverijen en een groothandel. “We willen ook aan horeca en bedrijven gaan leveren. Denk aan kerstpakketten en relatiegeschenken.”
Samenwerking met gemeente
Tot op heden is er echter nog geen duidelijkheid over wat er wel en niet mag in het pand aan de Markt. Dat heeft mede te maken met het veegplan van de gemeente Valkenswaard. “Met dit bestemmingsplan zetten wij een belangrijke stap om het overaanbod aan winkelpanden in Valkenswaard structureel te verminderen op plekken buiten het compacte kernwinkelgebied”, aldus de gemeente. “Maar”, zo zegt Linda, “ik heb het ook zelf laten rusten. We gaan gewoon kijken wat er wel mag. Ik verwacht dat we er rechts- of linksom wel uitkomen. De gemeente vindt het ook een heel gaaf idee, maar er moet wel binnen de regels gewerkt worden.”
Voordelen en assortiment van Wijnboetiek Vonkel
Ontevreden is Linda zeker niet aan de Eindhovenseweg. “Wat hier een groot voordeel is, is de blauwe zone. Je kunt heel makkelijk even je auto parkeren en een doosje wijn pakken. Toch ga ik vaak op mijn fatbike. Daar rijden ze in Amsterdam ook op”
Wat kun je halen bij Wijnboetiek Vonkel? Eigenlijk hetzelfde als bij ’t Zwaantje van Cobi. “We hebben hetzelfde assortiment. Het enige wat wij extra hebben, zijn de cadeauartikelen die we gaan doen. Daarnaast merken we dat veel mensen nog online kopen. Maar wijn is een emotie, dus je wilt een gevoel erbij hebben. De entourage is ook belangrijk, daar gaan we nog aan werken.”
Nog veel werk aan de winkel dus, die zich met dezelfde naam in de toekomst gaat vestigen aan de Markt. “Vonkel komt van de Zuid-Afrikaanse champagne, de Kaapse Vonkel. Ik ben daar echt fan van. Daarom heb ik voor die naam gekozen, iets wat dicht bij me staat.”
Al met al was het weer een leuke middag met de mannen in het bos.
De A2 was op de terugweg gelukkig niet afgesloten, dus we kwamen allemaal weer veilig thuis.
Nu ga ik slapen, want dinsdag moet ik het in de matchplay opnemen tegen niemand minder dan Edwin. Waarschijnlijk hoef ik dan geen verslag te schrijven, ieder nadeel heeft een voordeel.
Groet Wilfred Mooij

Tijdens het weer eens wachten wijst Sebo een mooie roofvogel aan, maar Wouter, Milko en Bart zijn echt niet geïnteresseerd.

